Papież Leon XIV nie mówi o misjach wyłącznie z perspektywy teorii. Sam przez wiele lat był misjonarzem w Peru. Jako młody augustianin został w 1985 roku posłany do Chulucanas, a następnie przez wiele lat pracował w Trujillo. Był kapłanem, duszpasterzem, wychowawcą i nauczycielem. Później został biskupem Chiclayo.

To właśnie doświadczenie misyjne miało ogromny wpływ na jego życie. Leon XIV mówi, że „wśród ludu peruwiańskiego dojrzewało jego powołanie duszpasterskie” i nazywa lata spędzone na misjach wielkim darem od Boga. Nie była to więc tylko jedna z wielu posług, które wykonywał. Misja stała się częścią jego kapłańskiej tożsamości.

W Peru nauczył się przede wszystkim być blisko ludzi – słuchać ich, poznawać ich codzienność, cierpienia, nadzieje i wiarę. Ci, którzy pracowali z nim jako misjonarzem, wspominają, że od początku szczególnie ważna była dla niego bliskość z człowiekiem potrzebującym, ubogim i cierpiącym. Misja oznaczała dla niego nie tylko głoszenie Ewangelii, ale przede wszystkim obecność i wspólne przechodzenie z ludźmi przez ich życie.

Dlatego doświadczenie misyjne Leona XIV jest ważnym kluczem do zrozumienia jego wizji Kościoła. Misjonarz nie przychodzi jako ktoś, kto wszystko wie i wszystko ma gotowe. Przychodzi, aby służyć, słuchać, uczyć się i razem z ludźmi szukać drogi. Sam papież mówił później, że doświadczenie Peru było doświadczeniem, które go ukształtowało jako misjonarza, wychowawcę i biskupa.

Można więc powiedzieć, że dla Leona XIV misja nie kończy się wraz z powrotem z kraju misyjnego. Misja staje się sposobem patrzenia na Kościół i na człowieka. To gotowość, aby wyjść poza własne schematy, przekraczać granice, budować relacje, służyć i być blisko tych, którzy potrzebują obecności Kościoła.