Tak prosto.

A tak niełatwo.

Wybrać to, co małe,
kiedy kusi więcej.

Pośród tylu dźwięków
i szybkości
usłyszeć drugiego.

Otworzyć serce.

Zobaczyć swą biedę.

Spotkać Go tam,
gdzie jest trudno i cicho.

Pomóż mi, Panie.

Dziś 800 lat od jego przejścia
na drugą stronę.

A nadal porusza.
Prostotą.
Autentycznością.
Drogą z Jezusem.

Dziękuję za tego zawodnika.
Za jego wspólną drogę z Jezusem.

A tydzień?

Małe,
drobne elementy
codziennej układanki.

Po prostu.
Zwyczajnie.

Kulawo, ale do przodu.

Z Nim, za Nim
i między nimi.