Oddechy zwykłej codzienności —
kolorowej, nieprzewidywalnej,
pośród impulsów,
które gaszą
i tych, które inspirują.

Dzień po dniu,

o różnych porach,
w różnych miejscach,
w radości i smutku —
wdech i wydech.
Tak zwyczajnie.
Tak życiodajnie.

Oddech oddechowi nierówny:
płytki, głęboki,
współpracujący z sercem,
które pompuje życie.

W hałasie i w ciszy,
śpiewający czy tańczący,
z zapachami wiatru,
ze wzruszeniami i tęsknotami.
Tyle różnych oddechów.

Dzięki Ci, Boże,
za każdy oddech z Tobą i przy Tobie.
Za oddech życia.
Za oddech tych,
których mi posyłasz.

Tak łatwo zmarnować oddech.

Tchnienie Nowego Życia
Akcja reanimacja...

+