Obserwacje z kolejnego tygodnia - nie tylko z boisk :)
Tempo tutejszego codziennego życia parafian jest zdecydowanie wolniejsze niż w Polsce. To z kolei bardzo pomaga mi dostrzegać pojedynczego człowieka, którego spotykam każdego dnia na swojej drodze, oraz ułatwia rozwijanie relacji między nami, na co jest i czas, i wzajemna chęć. I to jest piękne!
Ich otwartość, wdzięczność i radość z małych rzeczy mnie zadziwia. Mocno odczuwam dzięki nim działanie Boga. Cieszę się, że mogę się tu dużo uczyć: języka hiszpańskiego, lokalnego dialektu keczua i ich życia tu - szczególnie od dzieci i młodzieży ze wspólnoty parafialnej oraz od brygady z internatu dla uczniów z okolicznych wiosek prowadzonego przez tutejsze siostry zakonne.
Zaskakująca jest także dla mnie ich ciekawość w poznawaniu języka polskiego ;)
A co do wyjścia na boisko - to ich chęć i łatwość w szybkim znalezieniu czasu jest kapitalna, zarówno wśród chłopaków, jak i dziewczyn.
Jest też radość z tego, że daję radę biegać na tej wysokości (prawie 3 tysięcy metrów nad poziomem morza!) i przekonuję się, że moje płuca i serducho są zdrowe :))
