Choć nie lubię określenia „zawsze” i „nigdy” to jednak bywają wyjątki.

Jest tradycja wśród neoprezbiterów, czyli nowo wyświęconych księży, aby na okolicznościowo -pamiątkowym obrazku na rewersie zamieścić swoje duchowe motto. Najczęściej są to zdania zaczerpnięte z Pisma Świętego. Nie miałem na szczęście z tym problemu ponieważ od dłuższego czasu najbliższym mi zdaniem, które obrałem za swoje duchowe motto są pierwsze słowa z dzisiejszego drugiego czytania z adwentowej Niedzieli Radości.

„Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie. W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was” 1 Tes 5, 16-18.

Choć na pozór te słowa mogą się wydawać idealistyczną wizją, to jednak z pewnością, święty Paweł jako doświadczony w trudnych sytuacjach misjonarz, podobnie jak Jezus i wielu innych świętych potwierdzał w czynach te zdania w swoim życiu.

Bóg jest dawcą prawdziwej, głębokiej radości – nawet wtedy kiedy jest to bardzo trudne. Radość paschalna, mająca swoje źródło w męce, śmierci i zmartwychwstania konkretnie pokazuje nam, że nie chodzi to o radość rozumianą powierzchownie.

Boża radość, o czym warto pamiętać jest też zakorzeniona w modlitwie, szczególnie tej dziękczynnej i spontanicznej. Choć często łatwiej nam prosić Boga w różnych naszych potrzebach to jednak praktyka systematycznego dziękowania otwiera nam oczy na wiele dobra, które niejednokrotnie nie zauważamy w codzienności.

Nie ukrywam, że te słowa z listu do Tesaloniczan są dla mnie ogromnym wsparciem i kierunkowskazem na życiowych zakrętach.

Tej pięknej, choć wieloaspektowo niełatwej umiejętności życia według tych wyżej wspomnianych słów świętego Pawła, życzę każdemu z Was i sobie oczywiście też.

A teraz tradycyjnie kilka słów komentarza do minionego tygodnia w migawkach zatrzymanych na zdjęciach w galerii:

- odwiedziny parafian na wioskach

- wiosenny czas zasiewów i prac polowych

- ciąg dalszy duchowych przygotowań adwentowych z dziećmi i młodzieżą,

- odpust w kaplicy Matki Bożej z Guadalupe

- asamblea diecezjalna – czyli spotkanie delegacji duszpasterskich z wszystkich parafii naszej prałatury.

- uroczyste zakończenie i pożegnanie absolwentów szkoły średniej wśród, których też są nasi młodzi ze wspólnoty

- czas integracji i rozwijania talentów kulinarnych