Te duże.

I te małe.

Najbardziej jednak te codzienne.

Bo nie kończą.
One czekają.

Na kolejną.
Na następne słowo.
Na drugiego człowieka.

Czasem są spotkaniem.
Czasem świętowaniem.
Czasem drogą.

Bywają odwiedzinami.
Chwilą wizyty u chorego.
Rozmową w warsztacie.

Są formacją.
Taką, w której więcej się otrzymuje,
niż przekazuje.

Jak u świętego Jana.
Krótkie życie.
Ślad, który nie zna odległości.

Mają smak wspomnień.
Wschodów.
Zachodów.

Dziecięcego śmiechu.
Zmarszczek, które opowiadają historię.

I drogi.

Z zakrętami.
Z dziurami.
Z widokami.

Kropki.

Tak podobne.
Tak różne.

Dopiero razem...
zaczynają coś mówić.

I ON za nimi da się znaleźć.